دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۳۸

آن به که مرا تمکین نکنی — تا همچو خودم گرگین نکنی

بر روی منه تو دست مرا — تا مست مرا غمگین نکنی

تو رنگرزی، تو نیل‌پزی — هان کینه را، زنگین نکنی

ای خواجه، بهل، فتراک مرا — تا خنگ مرا بی‌زین نکنی

از دور ترک زانو بزنی — زانوی مرا بالین نکنی

تو هرچه کنی داعی توم — هرچند که تو آمین نکنی

دل را بروم، ملک تو کنم — تا تو دل خود پرکین نکنی

رخساره کنم وقف قدمت — تا تو رخ خود پرچین نکنی

خاموش کنم، طبلک نزنم — تا از دل و جان تحسین نکنی