دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۳۹

صنما خرگه توم که بسازی و برکنی — قلمی‌ام به دست تو که تراشی و بشکنی

منم آن شقه علم که گهم سرنگون کنی — و گهی بر فراز کوه برآری و برزنی

منم آن ذره هوا که در این نور روزنم — سوی روزن از آن روم که تو بالای روزنی

هله ذره مگو مرا چو جهان گیر خود مرا — دو جهان بی‌تو آفتاب کجا یافت روشنی

همگی پوستم هله تو مرا مغز نغز گیر — همه خشک‌اند مغزها چو نبخشی تو روغنی

اگرم شاه و بی‌توام چه دروغست ما و من — و گرم خاک و با توام چه لطیفست آن منی

به تو نالم تو گوییم که تو را دور کرده‌ام — که ببینم در این هوا که تو ذره چه می‌کنی

به یکی ذره آفتاب چرا مشورت کند — تو بکش هم تو زنده کن بکن ای دوست گردنی

تو چه می داده‌ای به دل که چپ و راست می‌فتد — و گهی نی چپ و نه راست و نه ترس و نه ایمنی