دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۴۱

ای خجل از تو شکر و آزادی — لایق آن وصال کو شادی

عشق را بین که صد دهان بگشاد — چون تو چشمان عشق بگشادی

ای دلا گرد حوض می‌گشتی — دیدی آخر که هم درافتادی

ز آب و آتش چو باد بگذشتی — ای دل ار آتشی و ار بادی

دل و عشق‌اند هر دو شاگردش — خورد شاگرد را به استادی

اولا هر چه خاک و خاکی بود — پیش جاروب باد بنهادی

تا همه باد گشت آبستن — تا از آن باد عالمی زادی

زاده باد خورد مادر را — همچو آتش ز تاب بیدادی

کرمکی در درخت پیدا شد — تا بخوردش ز اصل و بنیادی

عشق آن کرم بود در تحقیق — در دل صد جنید بغدادی

نی جنیدی گذاشت و نی بغداد — عشق خونی به زخم جلادی

چون خلیفه بکوفت طبل بقا — کرد خالق اساس ایجادی

یک وجودی بزرگ ظاهر شد — همه شادی و عشرت و رادی

شمس تبریز چهره‌ای بنما — تا نمایم سخن بعبادی