دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۴۲

حکم نو کن که شاه دورانی — سکه تازه زن که سلطانی

حکم مطلق تو راست در عالم — حاکمان قالب‌اند و تو جانی

آن چه شاهان به خواب می‌جستند — چون مسلم شدت به آسانی

همه مرغان چو دانه چین تواند — تو همایی میان مرغانی

بر سر آمد رواق دولت تو — ز آن که تو صاف صاف انسانی

برتر آید ز جان ملک و ملک — گر دهی دل به روح حیوانی

شرط‌ها را ز عاشقان برگیر — که تو احوال شان همی‌دانی

دام‌ها را ز راه شان بردار — خواه تقدیر و خواه شیطانی

تا شوم سرخ رو در این دعوی — که تو چون حق لطیف فرمانی

شمس تبریز رحمت صرفی — ز آن که سر صفات رحمانی