دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۴۶

ای دلزار محنت و بلا داری — بر خدا اعتمادها داری

اینچنین حضرتی و تو نومید؟ — مکن ای دل، اگر خدا داری

رخت اندیشه می‌کشی هرجا — بنگر آخر، جز او کرا داری؟

لطفهایی که کرد چندین گاه — یاد آور اگر وفاداری

چشم سر داد و چشم سر ایزد — چشم جای دگر چرا داری؟!

عمر ضایع مکن، که عمر گذشت — زرگری کن، که کیمیا داری

هر سحر مر ترا ندا آید — سو ما آ، که داغ ما داری

پیش ازین تن تو جان پاک بدی — چند خود را ازان جدا داری؟!

جان پاکی، میان خاک سیاه — من نگویم، تو خود روا داری؟!

خویشتن را تو از قبا بشناس — که ازین آب و گل قبا داری

می‌روی هر شب از قبا بیرون — که جز این دست، دست و پا داری

بس بود، این قدر بدان گفتم — که درین کوچه آشنا داری