دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۴۷

ساقیا ساقیا روا داری — که رود روز ما به هشیاری

گر بریزی تو نقل‌ها در پیش — عقل‌ها را ز پیش برداری

عوض باده نکته می‌گویی — تا بری وقت ما به طراری

درد دل را اگر نمی‌بینی — بشنو از چنگ ناله و زاری

ناله نای و چنگ حال دلست — حال دل را تو بین که دلداری

دست بر حرف بی‌دلی چه نهی — حرف را در میان چه می‌آری

طوق گردن توی و حلقهٔ گوش — گردن و گوش را چه می‌خاری

گفته را دانه‌های دام مساز — که ز گفته‌ست این گرفتاری

گه کلیدست گفت و گه قفلست — گاه از او روشنیم و گه تاری

گفت بادست گر در او بوییست — هدیه تو بود که گلزاری

گفت جامست گر بر او نوریست — از رخ تو بود که انواری

مشک بربند کوزه‌ها پر شد — مشک هم می‌درد ز بسیاری