دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۴۸

تا شدستی امیر چوگانی — ما شدستیم گوی میدانی

ما در این دور مست و بی‌خبریم — سر این دور را تو می‌دانی

چون به دور و تسلسل انجامد — نکته ابتر بود به ربانی

لیک دور و تسلسل اندر عشق — شرط هر حجتست و برهانی

گوش موشان خانه کی شنود — نعره بلبل گلستانی

چشم پیران کور کی بیند — شیوه شاهدان روحانی

هر کی کورست عشق می‌سازد — بهر او سرمه سپاهانی

هر کی پیرست هم جوان گردد — چون دهد عشق آب حیوانی

جمله یاران ز عشق زنده شدند — تو چنین مانده‌ای چه می‌مانی

خرسواری پیاده شو از خر — خر به میدان نباشد ارزانی

خرسواره چرا شدی شاها — خسروی وز نژاد سلطانی

لایق پشت خر نباشی تو — تو معود به پشت اسپانی

در جنود مجنده بودی — ای که اکنون تو روح انسانی

گفتنی‌ها بگفتمی ای جان — گر نترسیدمی ز ویرانی