دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۴۹

مستم از باده‌های پنهانی — وز دف و چنگ و نای پنهانی

مر چنین دلربای پنهان را — واجب آمد وفای پنهانی

می‌زند سال‌ها در این مستی — روح من‌های های پنهانی

گفتم ای دل کجایی آخر تو — گفت در برج‌های پنهانی

بر چپم آفتاب و مه بر راست — آن مه خوش لقای پنهانی

مشتری درفروخت آن مه را — دادمش من بهای پنهانی

ظلمتم کی بقا کند که بر او — تابد از کبریای پنهانی

آتشم چون بمرد دودم چیست — آیتی از بلای پنهانی

ز آن بلا جان‌های ما مرهاد — تا برد تحفه‌های پنهانی

شمس تبریز شوربایی پخت — صوفیان الصلای پنهانی