دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۵

چشم‌ها وا نمی‌شود از خواب — چشم بگشا و جمع را دریاب

بنگر آخر که بی‌قرار شدست — چشم در چشم خانه چون سیماب

گشت شب دیر و خلق افتادند — چون ستاره میانه مهتاب

هم سیاهی و هم سپیدی چشم — از می خواب هر دو گشت خراب

جمله اندیشه‌ها چو برگ بریخت — گرد بنشست بر همه اسباب

عقل شد گوشه‌ای و می‌گوید — عقل اگر آن تست هین دریاب

بنگی شب نگر که چون دادست — جمله خلق را از این بنگاب

چشم در عین و غین افتادست — کار بگذشت از سؤال و جواب

آن سواران تیزاندیشه — همه ماندند چون خران به خلاب