دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۵۰

من مرید توَم مراد توی — من غلامم چو کیقباد توی

دل مرید تو و تو را خواهد — کاین در بسته را گشاد توی

خاک پای توام ولی امروز — گردم اندر هوا که باد توی

زهد من می جهاد من ساغر — چو مرا زهد و اجتهاد توی

گرچه من بدنهاد و بدگهرم — شاکرم چون در این نهاد توی

ور نهادی که تو کنی برداشت — خوش بود چون همه مراد توی

زهر باده شود چو جام توی — ظلم احسان شود چو داد توی

بس کنم ذکر تو نگویم بیش — ذکر هر ذکر و یاد یاد توی