دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۵۱

چند اندر میان غوغایی — خوی کن پاره پاره تنهایی

خلوتی را لطیف سوداییست — رو بپرسش که در چه سودایی

خلوت آن است در پناه کسی — خوش بخسپی و خوش بیاسایی

زیر سایه درخت بخت آور — زود منزل کنی فرود آیی

ور تو خواهی که بخت بگشاید — زیر هر سایه رخت نگشایی

سوی انبان ما و من نروی — گرچه او گویدت که از مایی

رو به خود آر هر کجا باشی — روسیاه‌ست مرد هرجایی

خود تو چیست بیخودی زان کس — که از او در چنین تماشایی

چون رسیدی به شه صلاح الدین — گر فسادی سوی صلاح آیی