دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۵۲

گرچه تو نیم شب رسیدستی — صبح عشاق را کلیدستی

ناپدیدی چو جان در این عالم — در جهان دلم پدیدستی

همه شب جان تو را شود قربان — ز آن که تو بامداد عیدستی

ز آدمی چون پری رمیدم من — تا ز من ای پری رمیدستی

در مزیدم چو دولت منصور — چون مرا تو ابایزیدستی

ای بسا نازکان و خامان را — چون من سوخته پزیدستی

شمس تبریز سرمه دیگر — در دو دیده خرد کشیدستی