دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۵۳

ز اول بامداد سر مستی — ورنه دستار کژ چرا بستی؟!

به خدا دوش تا سحر همه شب — باده بی‌صرفه، صرف خوردستی

در رخ و رنگ و چشم تو پیداست — که ازان بازی و ازان دستی

نانچ خوردی بده به مخموران — ای ولی نعمت همه هستی

شیر امروز در شکار آمد — لرزه در که فتاد در پستی

بدویدن ازو نخواهی رست — سر بند عاشقانه و رستی

تا که پیوسته در امان باشی — چون بدار الامانش پیوستی

شصت فرسنگ از سخن بگریز — که ز دام سخن درین شستی