دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۵۴

ز اول بامداد سرمستی — ور نه دستار کژ چرا بستی

سخت مستست چشم تو امروز — دوش گویی که صرف خوردستی

جان مایی و شمع مجلس ما — السلام علیک خوش هستی

باده خوردی و بر فلک رفتی — مست گشتی و بند بشکستی

صورت عقل جمله دلتنگیست — صورت عشق نیست جز مستی

مست گشتی و شیرگیر شدی — بر سر شیر مست بنشستی

باده کهنه پیر راه تو بود — رو که از چرخ پیر وارستی

ساقی انصاف حق به دست توست — که  به جز آن شراب نپرستی

عقل ما برده‌ای ولیک این بار — آن چنان بر که بازنفرستی