دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۵۶

در غم یار، یار بایستی — یا غمم را کنار بایستی

زانچ کردم کنون پشیمانم — دل امسال پار بایستی

دل من شیر بیشه را ماند — شیر در مرغزار بایستی

تا بدانستیی ز دشمن و دوست — زندگانی دو بار بایستی

دشمن عیب‌جوی بسیارست — دوستی غمگسار بایستی

ماهی جان ما که پیچانست — بر لب جویبار بایستی

چون رضای دل تو در غم ماست — یک چه باشد؟ هزار بایستی

یار لاحول گوی را چه کنم — یار شیرین عذار بایستی

خوک دنیاست صید این خامان — آهوی جان شکار بایستی

همره بی‌وفا همی‌لنگد — همره راهوار بایستی

صد هزاران سخن نهان دارم — گوش را گوشوار بایستی