دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۵۷

آنکه چون ابر خواند کف ترا — کرد بیداد بر خردمندی

او همی‌گرید و همی‌بخشد — تو همی‌بخشی و همی‌خندی

همچو یوسف گناه تو خوبیست — جرم تو دانش است و خرسندی

او چو سرکه‌ست و می‌کند ترشی — دوست قندست و می‌کند قندی

چشم مریخ دارد آن دشمن — تو چو مه دست زهره می‌بندی

ای دل اندر اصول وصل گریز — که بسی در فراق جان کندی

قطرهٔ باز رو سوی دریا — بنگر تا به پیش او چندی

قوت یاقوت گیر از خورشید — تا در اخلاق او به پیوندی