دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۵۹

زندگانی مجلس سامی — باد در سروری و خودکامی

نام تو زنده باد کز نامت — یافتند اصفیا نکونامی

می‌رسانم سلام و خدمت‌ها — که رهی را ولی انعامی

چه دهم شرح اشتیاق که خود — ماهیم من تو بحر اکرامی

ماهی تشنه چون بود بی‌آب — ای که جان را تو دانه و دامی

سبب این تحیت آن بودست — که تو کار مرا سرانجامی

حاصل خدمت از شکرریزت — دارد اومید شربت آشامی

ز آن کرم‌ها که کرده‌ای با خلق — خاص آسوده است و هم عامی

بکشش در حمایتت کامروز — توی اهل زمانه را حامی

تا که در ظل تو بیارامد — که تو جان را پناه و آرامی

که شوم من غریق منت تو — کابتدا کردی و در اتمامی

باد جاوید بر مسلمانان — سایه‌ات کآفتاب اسلامی

این سو ار کار و خدمتی باشد — تا که خدمت نمایم و رامی