دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۶۰

جان جانی و جان صد جانی — می‌زنی نعره‌های پنهانی

هر که کر نیست بشنود وصفت — نعل معکوس و خفیه می‌رانی

غیر احمق به فهم این نرسد — عارت آید از این لت انبانی

سد پیش و پس تو این عارست — که سرافراز و قطب خلقانی

چون گریزی از این فزون گردد — کآن  فلان فارغست زین فانی