دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۶۵

جان و جهان! دوش کجا بوده‌ای؟ — نی غلطم، در دل ما بوده‌ای

دوش ز هجر تو جفا دیده‌ام — ای که تو سلطان وفا بوده‌ای

آه که من دوش چه سان بوده‌ام! — آه که تو دوش که را بوده‌ای!

رشک برم کاش قبا بودمی — چون که در آغوش قبا بوده‌ای

زهره ندارم که بگویم ترا — « بی من بیچاره چرا بوده‌ای؟! »

یار سبک روح! به وقت گریز — تیزتر از باد صبا بوده‌ای

بی‌تو مرا رنج و بلا بند کرد — باش که تو بند بلا بوده‌ای

رنگ رخ خوب تو آخر گواست — در حرم لطف خدا بوده‌ای

رنگ تو داری، که ز رنگ جهان — پاکی، و همرنگ بقا بوده‌ای

آینه ای، رنگ تو عکس کسیست — تو ز همه رنگ جدا بوده‌ای