دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۶۶

ای دل سرمست، کجا می‌پری؟ — بزم تو کو؟ باده کجا می‌خوری؟

مایهٔ هر نقش و ترا نقش نی — دایهٔ هر جان و تو از جان بری

صد مثل و نام و لقب گفتمت — برتری از نام ولقب، برتری

چونک ترا در دو جهان خانه نیست — هر نفسی رخت کجا می‌بری؟

نقد ترا بردم من پیش عقل — گفتم: « قیمت کنش ای جوهری

صیر فی نقد معانی توی — سرمه کش دیدهٔ هر ناظری »

گفت: « چه دانم ببرش پیش عشق — عشق بود نقد ترا مشتری

چون به سر کوچهٔ عشق آمدیم — دل بشد و من بشدم بر سری