دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۶۸

یا مَلِکَ الْمَغْرِبِ وَالْمَشْرِقِی — مِثْلُکَ فِی الْعالَمِ لَمْ یُخْلَقِی

باده ده ای ساقی هر متقی — بادهٔ شاهنشهی راوقی

جان سخن بخش که از تف او — گردد هر گنگ خرف منطقی

بر در حیرت، بکش اندیشه را — حاکم ارواح و شه مطلقی

جنت حسنت جو تجلی کند — باغ شود دوزخ بر هر شقی

چون بگریزی نرسد در تو کس — ور بگریزیم ز تو، سابقی

ظلمت و نور از تو تحیر درند — تا تو حقی یا که تو نور حقی

گشت شب و روز کنون غرق نور — نیست مهت مغربی و مشرقی

لابه کنی، باده دهی رایگان — ساقی دریا صفت مشفقی

مرده همی‌باید و قلب سلیم — زیرکی از خواجه بود احمقی

فکرت اگر راحت جانها بدی — باده نجستی خرد و موسقی

فرد چرایی تو ز من؟! گر منی — از چه تو عذرایی اگر وامقی؟!

غنچه صفت چشم ببستی ز گل — رو، بهمان خار کشی لایقی

خار کشانند همه، گر شهند — جز تو که بر گلشن جان عاشقی

خامش باش و بنگر فتح باب — چند پی هر سخن مغلقی؟!