دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۶۹

گر نه شکار غم دلدارمی — گردن شیر فلک افشارمی

دست مرا بست، وگر نی کنون — من سر تو بهتر ازین خارمی

گر نبدی رشک رخ چون گلش — بلبل هر گلشن و گلزارمی

گر گل او در نگشادی، چرا — خار صفت بر سر دیوارمی؟

نیست یکی کار که او آن نکرد — ورنه چرا کاهل و بی‌کارمی؟

عشق طبیبست که رنجور جوست — ورنه چرا خسته و بیمارمی؟

کشت خلیل از پی او چار مرغ — کاش به قربانیش آن چارمی

تا پی خوردن به شکر خوردنش — طوطی با صد سر و منقارمی

وز جهت قوت دگر طوطیان — چون لب او جمله شکر کارمی

گر نه دلی داد چو دریا مرا — چون دگران تند و جگر خوارمی

در سر من عشق بپیچید سخت — ورنه چرا بی‌دل و دستارمی؟

بر لب من دوش ببوسید یار — ورنه چرا با مزه گفتارمی؟

بر خط من نقطهٔ دولت نهاد — ورنه چه گردنده چو پرگارمی؟

گر نه‌امی پست، که دیدی مرا؟! — ورنه امی مست بهنجارمی

چونک ز مستی کژ و مژ می‌روم — کاش که من بر ره هموارمی

یا مثل لاله رخان خوشش — معتزلی بر سر کهسارمی

بس! که گرین بانگ دهل نیستی — همچو خیالات در اسرارمی