دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۷۰

ای که تو از عالم ما می‌روی — خوش ز زمین سوی سما می‌روی

ای قفس اشکسته و جسته ز بند — پر بگشادی به کجا می‌روی؟

سر ز کفن بر زن و ما را بگو — که: « ز وطن خویش چرا می‌روی؟ »

نی غلطم، عاریه بود این وطن — سوی وطنگاه بقا می‌روی

چون ز قضا دعوت و فرمان رسید — در پی سرهنگ قضا می‌روی

یا که ز جنات نسیمی رسید — در پی رضوان رضا می‌روی

یا ز تجلی جلال قدیم — مضطرب و بی‌سر و پا می‌روی

یا ز شعاعات جمال خدا — مست ملاقات لقا می‌روی

یا ز بن خم جهان همچو درد — صاف شدی سوی علا می‌روی

یا به صفاتی که خموشان کنند — خامش و مخفی و خفا می‌روی