دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۷۱

خشم مرو خواجه! پشیمان شوی — جمع نشین، ورنه پریشان شوی

طیره مشو خیره مرو زین چمن — ورنه چو جغدان سوی ویران شوی

گر بگریزی ز خراجات شهر — بارکش غول بیابان شوی

گر تو ز خورشید حمل سر کشی — بفسری و برف زمستان شوی

روی به جنگ آر و به صف شیروار — ورنه چو گربه تو در انبان شوی

کم خور ازین پاچهٔ گاو، ای ملک — سیر چریدی، خر شیطان شوی

کافر نفست چو زبون تو شد — گر همه کفری همه ایمان شوی

روی مکن ترش ز تلخی یار — تا ز عنایت گل خندان شوی

دست و دهان را چو بشویی ز حرص — صاحب و همکاسهٔ سلطان شوی

ای دل، یک لحظه تو دیوانه ای — باز دمی خواجهٔ دیوان شوی

گاه بدزدی، ره ایران زنی — گاه روی شحنهٔ توران شوی

گه ز (سپاهان) و حجاز) و (عراق) — مطرب آن ماه خراسان شوی

بوقلمونی چه شود گر چو عقل — یک صفت و یک دل و یکسان شوی؟

گر نکنی این همه خاموش باش — تا به خموشی همگی جان شوی

روی به شمس الحق تبریز کن — تا ملک ملک سلیمان شوی