دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۷۳

باده ده، ای ساقی هر متقی — بادهٔ شاهنشهی راوقی

جام سخن بخش که از تف او — گردد دیوار سیه منطقی

بردر و بشکن غم و اندیشه را — حاکم و سلطان و شه مطلقی

چون بگریزی نرسد در تو کس — ور بگریزیم تو خود سابقی

جنت حسنت چو تجلی کند — باغ شود دوزخ بر هر شقی

ظلمت و نور از تو تحیر درند — تا تو حقی یا که تو نور حقی

گشت شب و روز ز تو غرق نور — نیست مهت مغربی و مشرقی

لابه کنی، باده دهی رایگان — ساقی دریا صفت مشفقی

مست قبول آمد قلب و سلیم — زیرکی اینجاست همه احمقی

زیرکی ار شرط خوشیها بدی — باده نجستی خرد و موسقی

فرد چرایی تو اگر یار کی؟ — از چه تو عذرایی اگر وامقی؟

غنچه صفت خویش ز گل درکشی — رو بکش آن خار، بدان لایقی

خار کشانند، اگر چه شهند — جز تو که بر گلشن جان عاشقی

خامش باش و بنگر فتح باب — چند پی هر سخن مغلقی