دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۷۴

صد دل و صد جان بدمی دادمی — وز جهت دادن جان شادمی

ور تن من خاک بدی این نفس — جمله گل و عشق و هوس زادمی

از جهت کشت غمش آبمی — وز جهت خرمن او بادمی

گر ندمیدی غم او در دلم — چون دگران بی‌دم و فریادمی

گر نبدی غیرت شیرین من — فخر دو صد خسرو و فرهادمی

گر نشکستی دل دربان راز — قفل جهان را همه بگشادمی

ور همدانم نشدی پای گیر — همره آن طرفهٔ بغدادمی

بس که همه سهو و فراموشیم — گر نبدی یاد تو من یادمی

بس! که برد سر و پی این زبان — حسره که من سوسن آزادمی