دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۷۶

کردم با کان گهر آشتی — کردم با قرص قمر آشتی

خمرهٔ سرکه ز شکر صلح خواست — شکر که پذرفت شکر آشتی

آشتی و جنگ ز جذبهٔ حق است — نیست ز دُم، هست ز سر آشتی

رفت مسیحا به فلک ناگهان — با ملکان کرد بشر آشتی

ای فلک لطف، مسیح توم — گر بکنی بار دگر آشتی

جذبهٔ او داد عدم را وجود — کرده بدان پیه نظر آشتی

شاه مرا میل چو در آشتیست — کرد در افلاک اثر آشتی

گشت فلک دایهٔ این خاکدان — ثور و اسد آمد در آشتی

صلح درآ، این قدر آخر بدانک — کرد کنون جبر و قدر آشتی

بس کن کین صبح مرا، دایمست — نیست مرا بهر سپر آشتی