دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۸۴

کسی کو را بود خلق خدایی — ازو یابند جانهای بقایی

به روزی پنج نوبت بر در او — همی کوبند کوس کبریایی

اگر افتد بدین سو بانگ آن کوس — بیابند جملگان از خود رهایی

زمین خود کی تواند بند کردن — هر آنکس را که روحش شد سمایی؟!

عنایت چون ز یزدان برتو باشد — چه غم گر تو به طاعت کمتر آیی؟!

در آن منزل چه طاعت پای دارد؟! — که جان بخشت کند از دلربایی

به جای راستی و صدق گیرند — خیانتها که کردی یا دغایی

اگر تو از دل و جان دوستداری — کسی کو گوهرش نبود بهایی

خداوند خداوندان اسرار — همایان را همی بخشد همایی

ترا گردید رویش رزق باشد — به صد لابه بهشت اندر نیایی

قرار جان شمس‌الدین تبریز — که جانم را مباد از وی جدایی

جدایی تن مرا خود بند کردست — هم از وی چشم می‌دارم رهایی

که دست جان او چندان درازست — که عقل کل کند یاوه کیایی

هزاران شکر ایزد را که جانم — به عشق چشم او دارد روایی

فحمدا ثم حمدا ثم حمدا — بما اروانی خلاق السماء

من‌النور الممدد کل نور — من‌الکنز المکنز فی الخفاء

وآتاهم من‌الاسرار فضلا — و نجاهم بها کل البلاء

و احیاهم بروح عاشقی — طلیق من هجومات الوباء

طلب منی بشیرالوصل یوما — قباء الروح انزعت قبایی

لقیت من فضایلهم مرادا — و اوصافا تجلت بالبهاء

وجاد الصدر شمس‌الدین یوما — حیاتیا دوامیا جزایی

رایت البخت یسجدنی اذاما — تکرم سیدی بالالتقاء

وآتانی علامته بعشق — دوام سرمدی فی بقایی

علمت بابتداء حال عشقی — تمامة دولة فی الانتهاء

فلا اخلاله ظلا علینا — فذاک جمیع طمعی وارتجایی

فحاشا بل عنایته بحور — غریق منه بغیی وابتغائی

معانی روحنا ماء زلال — و بالا لفاظ ما زج بالدماء