دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۸۵

عزیزی و کریم و لطف داری — ولیکن دور شو، چون هوشیاری

نشاید عاشقان را یار هشیار — ز هشیاران نیاید هیچ یاری

مرا یکدم چو ساقی کم دهد می — بگیرم دامن او را به زاری

صراحی‌وار خون گریم به پیشش — بجوشم همچو می در بی‌قراری

که از اندیشه بیزارم، بده می — مرا تا کی به اندیشه سپاری؟!

چه حیله سازم ای ساقی؟! چه حیله؟! — که حیله آفرین و حیله‌کاری

به حجت هر دمم بیرون فرستی — که بس باغیرتی و تنگ باری

برون و اندرون و جام و می نیست — ولیکن در سخن اینست جاری

قفی یا ناقتی هذا مناخ — ولا تسرین من هذاالدیار

فدیت‌العشق ما احلی هواه — تقطع فی هواه اختیاری

فلا تشغلنی یا ساقی بلهو — واسکرنی بکاسات کبار

ایا بدرالتمام اطلع علینا — بحق العشق اسمع، لاتمار

وخلصنی من‌الدنیا واسکر — فلا ادری یمینی من یساری