دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۸۶

بگو ای تازه رو، کم کن ملولی — که تو رو تازه از اصل اصولی

خیالی گول گیری گر بیاید — چنین داند که تو مغرور و گولی

به زخم سیلیش از دل برون کن — که تا عبرت بگیرد هر فضولی

خیال بد رسول دیو باشد — تو او را توبه‌ای ده از رسولی

خیالی در تو آویزد، بیفتی — ترا وهمی پژولاند، پژولی

خیالی هست چون خورشید روشن — خیالی چون شب تاریک لولی

اگر مردانه گوش او بمالی — ترا کافر کند وهم حلولی

برای تو مهان در انتظارند — سبکتر رو، چرا در مول مولی؟

خیالات اتتکم کالخیول — فدسوها ثقاتی! فی‌السقول

خیالات مضلات کذاب — لحاها الله ربی بالافول

فطوبی للذی یعلو علاه — و یقطع عرقها قبل‌الحصول

الهی قدیمی علی — صفی‌القلب من غش‌الغلول

علی‌الله بیان ما نظمنا — مفاعیلن مفاعیلن فعولی