دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۸۷

اتی‌النیروز مسرورالجنان — یحاکی لطفه لطف‌الجنان

بهار از پردهٔ غم جست بیرون — به کف بر، جام‌های شادمانی

سقوا من نهره روض‌الامالی — خذوا من خمره کاس‌الامانی

هوا شد معتدل، هنگام آنست — که می سوری خوری و کام رانی

فللاشجار اصناف المعالی — وللانوار انواع‌المعانی

درین دفتر بسی رمزست موزون — چه باشد گر تو زین رمزی بدانی؟

لئن ضیعت عمرا قبل هذا — تدارک ما مضی فی‌ذاالزمان

مران از گوش صوت ارغنون — مده از دست جام ارغوانی

لتغدوا روحک فی کل یوم — باصوات المثالث والمسانی

ازین خوش‌تر بهاری، دیر یابی — فرو مگذار این را تا توانی