دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۸۸

ادر کاسی و دعنی عن فنونی — جننت فلا تحدث من جنونی

نه چون ماندست ما را، نی چگونه — ندانم تو دلاراما که چونی

رایت الناس للدنیا زبونا — و ذقت العشق فالدنیا زبونی

مترس از خصم و تو فارغ همی باش — که عاشق هست آن بحر فزونی

فما للخلق یا صاحی ظهوری — و ما للخلق یا صاحی کمونی

اگر عشقم درون آرام گیرد — کجا بینندم این خلق برونی

و مادام الهوی تغلی فؤادی — فلا تطمع قراری أو سکونی

ایا نفس ملامت گر، خمش کن — که هم تو در ضلالت رهنمونی

ضلال العشق یا صاحی حلالی — خراب العشق یا صاحی حصونی

زهی کشتی شاهانه که عشق است — که رانندش درین دریایی خونی

فتبریز و شمس‌الدین قصدی — أنادیهم، خذونی  أو صلونی