دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۹۰

سلب‌العشق فؤادی، حصل‌الیوم مرادی — بزن ای مطرب عارف، که زهی دولت و شادی

اذن‌العشق تعالوا، لتذوقوا و تنالوا — هله ای مژده شیرین، چه نسیمی و چه بادی!

کتب‌الروح سراحی سمع الکاس صیاحی — ز تو اندر دورانم، که ره دور گشادی

لخلیلی دورانی، لحبیبی سیرانی — چو جهت نیست خدا را، چه روم سوی بوادی؟!

نه که بر کعبهٔ اعظم دورانست و طوافی؟ — دورانی و طوافی لک، یا اهل ودادی

فتح‌العشق رواقا فاجیبوه سباقا — هله در گلشن جان رو، چو مریدی و مرادی

لتری فیه خمورا، و نشاطا و سرورا — که چنان عیش ندیدی تو از آن روز که زادی

انا قصرت کلامی، فتفضل بتمامی — بگشا شرح محبت هله بر رغم اعادی