دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۹۲

لا یغرنک سد هوس عن رایی — کم قصور هدمت من عوج الارآء

اشتهی انصح لکن لسانی قفلت — اننی انصح بالصمت علی الاخفاء

این همه ترس و نفاق و دودلی باری چیست — نه که در سایه و در دولت این مولایی؟!

بیم ازان می‌کندت، تا برود بیم از تو — یار ازان می‌گزدت، تا همه شکرخایی

شمس تبریز شمعیست که غایب گردد — شب چو شد روز چرا منتظر فردایی؟!