دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۹۴

وقتت خوش ای حبیبی، بشنو به حق یاری — ارحم حنین قلبی لا تسع فی ضراری

دل را مکن چو خاره، مگزین ز ما کناره — یا منیة الفاد، دار ولا تمار

ساقی خاص روحی، در ده می صبوحی — اللیل قد تولی و البدر فی‌التواری

ای برده هوش ما را، یاد آر دوش ما را — اسقیتنا کسا صرفا علی‌الخمار

مار را خراب کردی، غرق شراب کردی — حتی بدا و افشا، ما کان فی سراری

سلطان خیل مایی، لیلی لیل مایی — یا لدةاللیالی، یا بهجةالنهار

ای سِرّ طور سینا وی نور چشم بینا — انت‌الکبیر فینا، فارحم علی‌اصغار

هین نوبت جنون شد، مستی ما فزون شد — یا مسکرالعقول، یا هادم‌الوقار

شاه سخن‌ور آمد، موج سخن درآمد — نحن‌الصدا نصدی، والله خیر قاری