دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۹۵

درهم شکن چو شیشه خود را، چو مست جامی — بد نام عشق جان شو، اینست نیکنامی

پرذوق، چون صراحی بنشین، اگر نشینی — کن کالقدح مذیقا للقوم فی‌القیام

عقل تو پای‌بندی، عشق تو سربلندی — العقل فی‌الملام والعشق فی‌المدام

الدیک فی صیاح، واللیل فی انهزام — والصبح قد تبدی فی مهجةالضلام

معشوق غیر ما، نی، جز که خون ما، نی — هم جان کند رئیسی، هم جان کند غلامی

دل را کباب کردی، خون را شراب کردی — یا من فداک روحی یا سیدالانام

ز اندیشه شو پیاده، تا بر خوری ز باده — من راوق قدیم، مستکمل‌القوام

مستفعلن فعولن، آتش مکن مجوشان — زیرا کمال آمد، دیگر نماند خامی

می‌گو تو هرچه خواهی، فرمان‌روا و شاهی — سلمت یا عزیزی، یا صاحب‌السلام

باده چو با خیزان، چون پشه غم‌گریزان — لا تعذلوا السکارا افدیکم کرامی

تبریز شاد بادا، ز اشراق شمس دینم — فالشمس حیث تجری للمشرقین حامی