دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۹۸

گهی پرده‌سوزی، گهی پرده‌داری — تو سر خزانی، تو جان بهاری

خزان و بهار از تو شد تلخ و شیرین — تویی قهر و لطفش، بیا تا چه داری

بهاران بیاید، ببخشی سعادت — خزان چون بیاید، سعادت بکاری

ز گل‌ها که روید بهارت ز دل‌ها — به پیش افکند گل، سر از شرمساری

گر این گل ازآن گل یکی بوی بردی — نکردی یکی خار در باغ خاری

همه پادشاهان، شکاری بجویند — تویی که به جانت بجوید شکاری

شکاران به پیشت، گلوها کشیده — که جان بخش ما را، سزد جان سپاری

قراری گرفته، غم عشق در دل — قرار غم الحق دهد بی‌قراری

دلا معنی بی‌قراری بگویم — بنه گوش، یارانه بشنو، که یاری

فدیت لمولی به افتخاری — بطی‌الاجابة، سریع‌الفرار

و منذ سبانی هواه، ترانی — اموت و احیی، بغیر اختیاری

اموت بهجر، و احیی بوصل — فهذاک سکری، وذاک خماری

عجبت بانی اذوب بشمس — اذا غاب عنی زمان‌التواری

اذا غاب غبنا، و ان عادَ عُدنا — کذا عادةالشمس فوق‌الذراری

بمائین یحیی، بحس و عقل — فذوا الحس راکد، وذوا العقل جاری

فماالعقل، الا طلاب المواقب — و ماالحس الاخداع العواری

فذو العقل یبصر هداه و یخضع — و ذوالحس یبصر هواه یماری

گهی آفتابی ز بالا بتابی — گهی ابرواری چو گوهر بباری

زمین گوهرت را به جای چراغی — نهد پیش مهمان به شب‌های تاری

ز من چون روی تو ز من، من رود هم — برم چون بیایی، مرا هم بیاری