دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۱۹۹

الام طماعیة العاذل — ولا رأی فی‌الحب للعاقل

برادر، مرا در چنین بی‌دلی — ملامت رها کن، اگر عاقلی

یراد من‌الطبع نسیانکم — و یا بی‌الطباع علی‌الناقل

تو عاقل از آنی که عاشق نه ای — ترا قبله عشقست اگر مقبلی

و انی لأ عشق، من عشقکم — نحولی و کل فتی ناحل

به صورت فریبی مرا روز و شب — ز جان برنخیزی که بس کاهلی

و لو زلتم، ثم لم ابکم — بکیت علی حبی‌الزائل

منم مرغ آبی، تویی مرغ خاک — ازین منزلم من، تو زآن منزلی

أ ینکر خدی دموعی و قد — جری منه فی مسلک سایل؟

«لکم دینکم» خوان و « لی دین »بر او — وگر نه به وصل آ  اگر واصلی

أ أول دمع جری فوقه؟ — و أول حزن علی راحل؟

بر  آفتاب است مه در کمی — ازو دور ماند گه کاملی

و هبت‌السلو لمن لا منی — و بت من‌العشق فی شاغل

چو جان ولی شد قرین قمر — ببارد چو باران بلا، بر ولی

ولو کنت فی اسر غیرالهوی — ضمنت ضمان الی وائل

بلا مشکلی دان که مشکل گشاست — گشایش از او جوی در مشکلی

فلا استغیث الی ناصر — و لا أتضعضع علی خاذل

از این در برد جمله عالم مراد — بر این در بمیرم چو تو سایلی

کان‌الجفون علی مقلتی — ثیاب شققن علی ثاکل