دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۰۰

هذا طبیبی، عند الدوآء — هذا حبیبی، عند الوء

هذا لباسی، هذا کناسی — هذا شرابی، هذا غذایی

هذا انیسی، عندالفراق — هذا خلاصی، عند البء

قالوا تسلی، حاشا و کلا — قلبی مقیم، وسط الوفء

این کان احمد، قلبی تعمد — روحی فداه، عند الفنء

ان کان شاکی، یبغی هلاکی — سمعا و طاعه ذا مشتهایی

هذا سلحدار، لایدخل الدار — الا بدینار، عند الابء

مونی حیاتی، حصدی نباتی — حبسی نجاتی، مقتی بقایی

یا من یلمنی، مالک و مالی — صبری محال فی الاتقء

روحی مصیب، قلبی مصاف — صبری مذاب، فی حرنایی

انا نسینا، ما قد لقینا — لما راینا، بدر الضیء

یا ذوفنونی، ابصر جنونی — فوق‌الظنون، خرق الحیاء

امروز دلبر یکبار دیگر — آمد که گیرد مرغ هوایی

گر او پذیرد، ده ده بگیرد — لیکن بخیل است، در رخ‌نمایی

بر گرد دلبر، پانصد کبوتر — پر می‌فشانند، بهر گوایی

ای نیم مرده، پران شو اینجا — کاینجا نماند، بی‌اشتهایی

مستان کم زن، رستند از تن — دزدم گلیمی، من از کسایی