دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۰۶

اضحکنی بنظرة، قلت له فهکذی — شرفنی بحضرة، قلت له فهکذی

جاء امیر عشقه ازعجنی جنوده — امددنی بنصرة، قلت له فهکذی

جملنی جماله، نورنی هلاله — اطربنی بسکرة، قلت له فهکذی

یسکن فی جوارنا، تسکن منه نارنا — یدهشنا بعشرة، قلت له فهکذی

نور وجهه الدجی، صدق لطفه‌الرجا — اکرمنی بزورة، قلت له فهکذی

نال فؤادی کأسه عظمه و بأسه — فاز به بخمرة، قلت له فهکذی

من تبریز شمس دین یسمع منی الانین — یکرمنی بسفرة، قلت له فهکذی