دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۱۱

نسیم‌الصبح جد بابتشار — و بشر حین یأتی بانتشار

واتحفنی لباس‌الجد منه — فانی من لباس الجد عاری

فقد احرقت فی صد و بعد — بنار لا تسلنی ای نار

اما تصغی الی قلب حریق — ینادی، یا حذاری، یا حذاری

و مما خان بی‌دهر قتول — و ما قدحان لی ادراک ثاری

اذا ما فیک افنی فیک احیی — اذا ما انت جاری، انت جاری

ظللت کیونس فی بطن حوت — فمذ صح‌الهوی کسروا فقاری

الا یا صاح انظر فی خدودی — تری او صافه ان کنت قاری