دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۲۴

یا ویح نفسنا بفوات الفضائل — یا ویل روحنا بفسادالوسائل

قد حن واشتکی فلذا الصخر بکیا — علی علی هجران فخرالقبایل

لو ان فراقی حمل‌الطور والصفا — زمانا یسیرا هدمت بالزلازل

لو ان شرارا من هوانا تبلجت — علی ظاهری احرقت کل العواذل

لو ان قلیلا من جمالک اثرت — علی‌البر لم توحش فلا بالقوافل

بحق وصال نورالقلب فضله — بنور نای عن درکه کل فاضل

و حرمهٔ اسرار جرت و لطایف — کنیت بها سرا و لست بقایل

و جودک و النعماء ما لم تسمه — لسانی و قلبی عنه لیس بزائل

تجود بوصل مشرق باهر نری — به جملة حاجاتنا و المسائل

فانی لا اسطاع زورة زایر — بجفنین مقروحین در الهوامل

ارید ترابا من تراب فنائه — مدبر نورالعین منی و کاحل

اکل ثری تبریز مثل ترابه — فلا کان جسم قال روحی ممائلی

فلا زال شمس الدین مولا و سیدا — و ذو منة فی ذمتی و هو کافلی