دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۲۲۷

یا ساقی الراح خذ و امرلاء به طاسی — فلست املک صبر نوبةالکاس

و تابع‌الطاس مملوا بلا مهل — فان صحوت فهذا نوبة الیاس

و دوام السکر من کأس البقا مددا — فحالة الصحو یأتی الف وسواس

بالله رأسک حرک هکذا طربا — حتی تقع قهوة حمرآء فی رأسی

بالروح تسقی وراء الغیب قهوتنا — یظل تدرک سقیاها بایناس

اذا سقاک بکأس الخلد فی نفس — تری حیاتک تبقی لا بانفاس

و تستلذ باقمار البقا طربا — و قهوة الخد تصبح ساقیا حاسی