دیوان شمس › مستدرکات › تکه ۱

کدیه‌‌ای می‌کنم سبک بشنو — خبر عشق می‌دهم بگرو

نفسی با خودم قرینی ده — که به میزان نهند با زر، جُو

تو نوی بخش و بندهٔ تو کهن — کهنم را به یک نظر کن نو

پیشهٔ کیمیا خود این باشد — که مس تیره را ببخشد ضو

کرمت را بگوی تا بدهد — درخور شام بنده روغن عو

ای دل آن شاه سوی بی‌‌سویی است — خلق هر سو دوند تو کم دو

فکر مردم به هر سوی گرو است — تو به «لاحول» فکر را کن خو

بی‌سوی عالمی است بس عالی — شش جهت وادیی‌ست بس درگو

کار امروز را مگو فردا — تا نه حسرت خوری نه گویی «لو»

چشمکت می‌زند رقیب غیور — چشم ازو بر مگیر لاتطغو

شمس تبریز خضر عین یقین — وارهان خلق را ز عین‌السو