دیوان شمس › ترجیعات › سی‌وچهارم

جهان اندر گشاده شد جهانی — که وصف او نیاید در زبانی

حیاتش را نباشد خوف مرگی — بهارش را نگرداند خزانی

در و دیوار او افسانه گویان — کاوخ و سنگ او اشعار خوانی

چو جغذ آنجا رود، طاوس گردد — چو گرگ آنجا رود، گردد شبانی

به رفتن چون بود، تبدیل حالی — نه نقلی از مکانی تا مکانی

بخارستان پا بر جای بنگر — ز نقل حال گردد گلستانی

ببین آن صخره پا بر جای مانده — چه سیران کرد، تا شد لعل کانی

بشوی از آب معنی دست صورت — که طباخان بگسردند خوانی

ملایک بین بزاییده ز دیوان — نزاید اینچنینی، آنچنانی

بسی دیدم درختی رسته از خاک — کی دید از خاک رسته آسمانی؟!

چو یخرج حی من میت عیان شد — جماد مرده شد صاحب عیانی

ز قطرهٔ آب دیدم که بزاید — قبای ، رستمی، یا پهلوانی

ندیدم من که از باد خیالی — برون آید بهشتی یا جنانی

ز ترجیع این غزل را ترجمان کن — به نوعی دیگرش شرح و بیان کن

ایا دری که صد رو می‌نمایی — هزاران در ز هرسو می‌گشایی

ولیک از عزت و اشراف و غیرت — خفا اندر خفا اندر خفایی