دیوان شمس › ترجیعات › سی‌پنجم

زهی دریا زهی بحر حیاتی — زهی حسن و جمال و فر ذاتی

ز تو جانم براتی خواست از رنج — یکی شمعی فرستادش، براتی

ز تندی عشق او آهن چو مومست — زهی عشق حرون تند عاتی

ولیکن سر عشقش شکرستان — ز نخلستان ز جوهای فراتی

شکر لب، مه رخان جام بر کف — تو می‌گو هر کرا خواهی که: « هاتی »

ز هر لعل لبی بوست رسیده — تو درویشی و آن لعلش زکاتی

در آن شطرنج اگر بردی تو، شاهی — ولی کو بخت پنهان؟! چونک ماتی

خداوند شمس دین دریای جان‌بخش — تو شورستان درین دولت، مواتی

زهی شاهی، لطیفی، بی‌نظیری — که مجموعست ازو جان شتاتی

اگر تبریز دارد حبهٔ زو — چه نقصان گر شود از گنجها، تی

هزاران زاهد زهد صلاحی — ز تو خونش مباح و او مباحی

زهی کعبه که تو جان‌بخش حاجی — زهی اقبال هر محتاج راجی

هر آن سر کو فرو ناید به کیوان — ز روی فخر، بر فرقش تو تاجی

نهاده سر به تسلیم و به طاعت — به پیشت از دل و جان هر لجاجی

زهی نور جهان جان، که نورت — نه از خورشید و ماهست و سراجی

همه جانها باقطاع مثالت — که بعضی عشری، و بعضی خراجی

خداوند! شمس دینا! این مدیحت — بجای جاه و فرت هست هاجی

ایا تبریز، بستان باج جانها — که فرمان ده توی بر جان و باجی

مزاج دل اگر چون برف گردد — ز آتشهای تو گردد نتاجی

هرآن جان و دلی کان زنده باشد — ز مهر تستشان دایم تناجی

در آن بازار کز تو هست بویی — زهی مر یوسفان را بی‌رواجی

به چرخ چارمت عیسیست داعی — به پیش دولتت چاوش ساعی

ز شاه ماست ملک با مرادی — که او ختمست احسان را، و بادی

گر احسان را زبان باشد بگردد — به مدح و شکر او سیصد عبادی

بدان سوی جهان گر گوش داری — چه چاوشان جانندش منادی!

دهان آفرینش باز مانده — ازان روزی که دیدستش ز شادی

همی گوید به عالم او به سوگند — که: « تا زادی، چنین روزی نزادی »

یکی چندی نهان شو تا نگردد — همه بازار مه‌رویان کسادی

بدیدم عشق خونی را فتاده — به خاک و خون بگفتم: « چون فتادی؟ »

که تو خون‌ریز جمله عاشقانی — تو نیزک دل چنین بر باد دادی؟! »

بگفتا: « دیده‌ام چیزی که صد ماه — ازو سوزند در نار ودادی »

خداوند شمس دین! آخر چه نوری؟ — فرشته یا پری، یا تش نژادی

به تبریز آ دلا، از بهر عشقش — چو بندهٔ عیبناک اندر مزادی