دیوان شمس › ترجیعات › سی و ششم

فتاد این دل به عشق پادشاهی — دو عالم را ز لطف او پناهی

اگر لطفش نماید رخ به آتش — ز آتشها برون روید گیاهی

چو بردابرد حسنش دید جانم — برفت آن های و هویم، ماند آهی

اگر حسنش بتابد بر سر خاک — ز هر خاکی برآید قرص ماهی

قیامتهای آن چشم سیاهش — بپوشانید جانم را سیاهی

ز تلخ هجر او، شکر چو زهری — ز خون خونین شده هر خاک راهی

زمین تا آسمان آتش گرفتی — اگر نی مژده دادی گاه‌گاهی

دو صد یوسف نماید از خیالش — که هریک را ذقن‌بر، طرفه چاهی

بهر چاهی ازان چهها درافتم — چو یوسف ز آن چه افتم من به چاهی

ایا مخدوم شمس‌الدین تبریز — ازین جانهای پرآتش مپرهیز

چو چنگ عشق او بر ساخت سازی — به گوش جان عاشق گفت رازی

بزد در بیشهٔ جان، عشقش آتش — بسوزانید هرجا بد مجازی

نمازی گردد آن جانی که دارد — به پیش قبلهٔ حسنش نمازی

ز فر جان عشق‌انگیز شاهی — نهد بر اطلس بختش طرازی

هر آن زاغی که چید از خرمن او — یکی دانه، دمی وا گشت بازی

ذرایرهای روحی می‌سرایند — ز عشق روی او پردهٔ حجازی

چه می‌ترسی ز مردن؟! رو تو بستان — ز عشقش عمر بی‌مرگی، درازی

چه عمری، عمر شیرینی، لطیفی — لطیفی، مست عشقی، پاک‌بازی

ولیکن ناز، او را زیبد ای جان — مکن زنهار با نازش، تو نازی

خداوند شمس دین، زان جام پیشین — بریزا در دهان جان ریشین