دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۴۴

به جان تو که سوگند عظیمست — که جانم بی‌تو دربند عظیمست

اگر چه خضر سیرآب حیاتست — به لعلت آرزومند عظیمست

سخن‌ها دارم از تو با تو بسیار — ولی خاموشیم پند عظیمست

هر آن کز بیم تو خاموش باشد — اگر چه خر خردمند عظیمست

هر آن کس کو هنر را ترک گوید — ز بهر تو هنرمند عظیمست

فکندم خویش را چون سایه پیشت — فکندن پیشت افکند عظیمست

که بغداد تو را داد بزرگست — سمرقند تو را قند عظیمست

حریصم کرد طمع داد قندت — اگر چه بنده خرسند عظیمست

بریدستی مرا از خویش و پیوند — که دل را با تو پیوند عظیمست

خمش کن همچو عشق ای زاده عشق — اگر چه گفت فرزند عظیمست

رکاب شمس تبریزی گرفتم — که زین شمس زرکند عظیمست