دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۴۹

مبر رنج ای برادر خواجه سخت است — به وقت داد و بخشش شوربخت است

اگر چه باغ را نیمی گرفته است — ولیکن سخت بی‌میوه درخت است

گشاده ابروست و بسته کیسه — مشو غره که او را سیم و رخت است

دو دستش را به تخته دوختستند — چه سود ار خواجه بر بالای تخت است

وجودش گر چه یک پاره‌ست چون کوه — سخا اش مرده است و لخت لخت است