دیوان شمس › غزلیات › غزل شمارهٔ ۳۵۰

ز بعدِ وقت نومیدی، امیدی‌ست — به زیر کوری اندر سینه، دیدی‌ست

نبینی نور چون دانی تو کوری — سیه نادیده کی داند سپیدی‌ست؟

قرینِ صد هزاران نقش و معنی — نهان تصریف سلطان وحیدی‌ست

که جنباننده این نقش و معنی‌ست — چو بادی رقص‌های شاخِ بیدی‌ست

مشو نومید از دشنام دلدار — که بعدِ رنج روزه، روز عیدی‌ست

که یبقی الحب ما بقی العتاب — که هر نقصی کشاننده مزیدی‌ست

رها کن گفت به از گفت یابی — یقین هر حادثی را خود ندیدی‌ست